Salon - należy do najbardziej reprezentacyjnych pomieszczeń w zamku kórnickim, głównie dzięki złoconym sztukateriom sufitu, marmurowemu kominkowi, rozbudowanym drewnianym portalom w stylu północnego renesansu z herbami rodzinnymi.

W wykuszu stoi harfa pedałowa paryska z końca XVIII w., a przy oknie znajduje się fortepian wiedeński firmy Brodmana, niegdyś własność siostry Tytusa Działyńskiego, Klaudyny Potockiej, na którym według tradycji grywał w jej mieszkaniu drezdeńskim Fryderyk Chopin.

Salonik - niewielkie pomieszczenie znajduje się w jednej z narożnych wież zamku, dobudowanych do południowej fasady w XIX w. Moją uwagę zwrócił mały obraz przedstawiający śmierć św. Sebastiana, powstały w kręgu wybitnego malarza flamandzkiego Petera Paula Rubensa (1577-1640).

Pokój Generałowej - z widocznym, jednym z najcenniejszych rysunków w zbiorach kórnickich, Uchwalenie Konstytucji 3 Maja, dzieło artysty francuskiego działającego w Polsce, Jean Pierre Norblina (1745-1830). Konstytucja z 1791 r. to pierwsza w Europie, a druga w świecie (po konstytucji Stanów Zjednoczonych Ameryki) sformułowana na piśmie ustawa zasadnicza.

Poniżej wiszą prace znanego polskiego malarza Artura Grottgera (1837-1876), dwie z nich przedstawiające dzieje Polaków po upadku powstania styczniowego (1863-1864). Eksponuję fragment jednej z tych prac - temat bliski mojemu miastu - przypomina Bitwę pod Węgrowem, która miała miejsce 3 lutego 1863 roku. Wspomina o niej Cyprian Kamil Norwid w wierszu Vanitas, przyrównał nierówną walkę kosynierów do bitwy pod Termopilami:

Grek ma więcej świetnych w dziejach kart 
Niż łez... w mogile - 
U Polaka tyle Węgrów wart, 
Tyle!... co Termopile... 

Pokój Władysława Zamojskiego - tu zapatrzyłem się na szczególnie ozdobną posadzkę wykonaną z korzenia brzozy, mahoniu i orzecha, której kompozycja naśladuje wzorzysty dywan z obramieniem ze stylizowanego akantu i herbami właścicieli - Ogończyk (Działyńskich) i Jelita (Zamoyskich) umieszczonymi w narożnikach - przepraszam za brak zdjęcia. Szafa bretońska z 1628 r. z rzeźbionymi postaciami 12 apostołów, przywieziona z Francji przez córkę Tytusa Jadwigę Zamoyską w latach 80. XIX w. Obok stoi XIX-wieczny mahoniowy stojak do map ściennych.

Hall na piętrze - piękny trzynawowy z ostrołukowymi sklepieniami, wspartymi na ośmiobocznych filarach. W hallu zgromadzone są XVII i XVIII-wieczne portrety królewskie. Jednak moja uwaga bardziej skupiła się na szafie bretońskiej datowanej na 1619 r., wyróżnia się osobliwym przedstawieniem dogmatu o Trójcy Świętej w postaci Boga o trzech twarzach.

Apartament Gościnny - Po lewej stronie znajduje się część pokoju, która pełniła funkcję sypialni i salonu. Umieszczone są w niej, oddzielone parawanem, XIX wieczne meble - neobarokowe łoże, szafka nocna i umywalnia. Wiszą tu portrety córek Tytusa Działyńskiego, olejny Cecylii (1836-1896) z 1884 r., akwarela Marii, późniejszej Grudzińskiej i Cecylii w wieku dziecięcym (po 1840 r.) oraz fotografia Anny Potockiej z ok. 1870 r. W ołtarzyku zawieszonym obok łóżka umieszczony jest obraz Chrystusa, szkoły niderlandzkiej z XVII w.
W narożniku umieszczony jest piec żeliwny z połowy XIX w., a przed nim ekran kominkowy z pałacu w Rokosowie z tego samego czasu.

Sala Mauretańska - składała się z trzech różnych, połączonych ze sobą wnętrz których architektura i dekoracja nawiązuje do Dziedzińca Lwów i Dziedzińca Mirtów Alhambry - wspaniałych pałaców arabskich w Grenadzie (Hiszpania). Wykorzystano tu rzadkie w rezydencjach żeliwne kolumny i kręcone schody prowadzące na galerię. Za czasów Tytusa Działyńskiego przeznaczona była na bibliotekę, dopiero jego syn Jan urządził w niej salę muzealną, w której zgromadzono pamiątki rodzinne i narodowe, częściowo w dużych gablotach stojących do dnia dzisiejszego naprzeciw okien, a zbroje w wielkiej szafie bibliotecznej.

W najdalszej części sali, przykrytej sklepieniem gwiaździstym zgromadzone są zabytki sztuki kościelnej. Najcenniejszy wśród nich jest unikalny srebrny ołtarz w formie tryptyku z 16 płycinami przedstawiającymi tajemnice różańcowe i Matkę Boską Różańcową ze śś. Dominikiem i Katarzyną Sieneńską. Reliefy zalicza się do wybitnych polskich dzieł złotniczych powstałych w 1. ćwierci XVII w.

Jeszcze spojrzenie przez okno z Sali Mauretańskiej na fosę i ogród - wypogodziło się.

Nastał czas powrotu do XXI wieku. Podziękowałem i jeszcze raz dziękuję za pomoc Panu Leszkowi Grześkowiakowi Kierownikowi Działu Ruchu Turystycznego za pomoc i cenne informacje.

Źródło: tekst na podstawie strony internetowej Zamku w Kórniku - Historia