Pani "Otiw" i jej mąż po prawie dwudziestu latach, będąc dwukrotnie "odstępcami" i po złożeniu za każdym razem odwołań od tych decyzji, ponownie - już po raz trzeci zostali Świadkami Jehowy. W jednym z listów napisała:

SZCZĘŚLIWA CHWILA I NAGŁY LĘK...

 

"Pamiętam jak dziś, byłam tak bardzo szczęśliwa. Mąż, starszy zboru, siedział przy biurku i przygotowywał się do zebrania. Syn przy drugim biurku też coś studiował, a ja patrzyłam na nich tak szczęśliwa, że aż tym szczęściem się przeraziłam. Nie wiem dlaczego, ale nagle poczułam lęk że mogę to wszystko stracić. Jak proroczy był to lęk!!!"

WYKLUCZENIE SYNA 

Adam o sobie: 

"W wieku 9 lat zostałem głosicielem, a w wieku 11 - lat zostałem ochrzczony. Jednak już wtedy w moim życiu zasady Jehowy schodziły na dalszy plan przed własnymi upodobaniami. O ile dobrze pamiętam regularnie dopuszczałem się kłamstw (np. aby ukryć przed rodzicami słabe oceny), a nawet kradzieży (np. spod sklepów butelki, aby następnie je sprzedać i w ten sposób zarobić na cukierki). jednocześnie aktywnie udzielałem się w zborze, a w szkole mocno akcentowałem swoją przynależność do Organizacji Jehowy. I tak prowadziłem podwójne życie. Czas płynął a ja coraz bardziej pożądałem zaszczytów. Aż do bólu pragnąłem otrzymywać w zborze dodatkowe zadania. Jednak gdy je otrzymywałem, szybko mi powszedniały, i szukałem czegoś innego. Nie zmieniło to mojego podwójnego życia."

Został wykluczony ze zboru. Po pewnym czasie wstąpił do Kościoła katolickiego. Jak sam wyznał, starał się robić to, co najlepiej umiał - demaskował obłudę i kłamstwo w naukach Świadków Jehowy.

 

Adam o "Organizacji":

"Przez lata obserwacji zauważyłem, że świadkowie są całkowicie uzależnieni od "Organizacji", której wszelkie wytyczne podawane są za pośrednictwem "Strażnicy" - ich głównego czasopisma... Towarzystwo "Strażnica" jest uważane za jedyny "kanał łączności" z Chrystusem. Hegemonia "Strażnicy" bardzo mnie raziła, tym bardziej, że w ciągu zaledwie 120 lat historii zboru, "Towarzystwo" wielokrotnie zmieniało swoje nauki, a nierzadko nawet sobie zaprzeczało. Tajemnicą poliszynela jest fakt kilkakrotnego wyznaczania przez nich daty końca świata. Najczęściej przypomina się lata 1914 i 1975, chociaż było ich znacznie więcej. Kiedy jednak w 1914 roku nie nastąpił koniec świata, przemianowano go na rok, w którym rozpoczęła się paruzja, czyli powtórna obecność Pana Jezusa. A przecież nie ma na to żadnych biblijnych dowodów. Jeśli natomiast wspomnieć rok 1975, to i tu srodze się zawiedli, bowiem Pismo wyraźnie oświadcza, że nikt nie może znać dnia ani godziny (Mt 24, 36). Wszystko to budziło moje wątpliwości, więc zacząłem dokładniej przyglądać się działalności, a szczególnie historii "Organizacji". Zacząłem patrzeć krytyczniej na nauki "Strażnicy" i dokładnie "badać pisma, czy tak się rzeczy mają". Oczywiście wnioski pozostawiałem dla siebie, ponieważ za krytykowanie "Niewolnika" groziło wykluczenie, czego wówczas się obawiałem."

Chęć powrotu - po kilku latach Adam chciał powrócić do Organizacji. Napisał w ostatnim liście do Biura Świadków Jehowy w Nadarzynie - nie wysłał tego listu:

"Na początku roku ponownie zacząłem przychodzić na zebrania jednak otrzymałem zakaz wstępu na salę. To jednak nie zmieniło mojego pragnienia powrotu do Jehowy, jeśli on mi na to pozwoli. Mimo tego napisałem do starszych zboru z W... list z prośbą o pozwolenie przychodzenia na Salę na Zebrania. Na razie jeszcze nie ma odpowiedzi, więc obecnie nie chodzę na nie, choć bardzo pragnę. W całej tej niegodziwości, której się dopuściłem jedno się nie wydarzyło: NIGDY nie zakłóciłem przebiegu jakiegokolwiek zebrania, ani nie utrzymywałem kontaktów z ochrzczonymi świadkami Jehowy (poza moimi rodzicami).
Mam nadzieję, że starsi zboru pozwolą mi przychodzić na zebranie, a Jehowa pozwoli wrócić, jak Manassesowi."

S A M O B Ó J S T W O

Otiw: 

"Wyrzucenie syna z zebrań, chociaż prosiłam Starszego Zboru, aby pozwolił synowi chodzić na zebrania, bo on myśli o samobójstwie. Chciałam też, aby przeczytał jego list, w którym pisze o swojej skrusze, ale w jednym i w drugim przypadku odmówił."

Rodzice wielokrotnie wstawiali się za Adamem u starszych zboru o ponowne przyjęcie go do zboru, ale ich "samowola" - jak napisali, miała decydujący wpływ na tragiczny koniec życia ich syna.

W oczekiwaniu na decyzję starszych, Adam napisał jeszcze jeden list, ten do Biura Świadków Jehowy w Nadarzynie, prosząc w nim o wybaczenie i ponowne przyjęcie do zboru, jednak go nie wysłał. Matka odnalazła ten list w miesiąc po jego samobójstwie.