|
Lata
1873-1928
Baron
Stanisław Lesser i...
Rok
1873
W
Warszawie odbyła się publiczna licytacja dóbr Elżbietów
28 kwietnia 1873 r. wraz z cukrownią. Dobra te nabył
baron Stanisław Lesser, który wniósł do cukrowni duży
wkład finansowy, rozbudowując ją i inwestując w
wyposażenie techniczne, co już w latach następnych
zaowocowało dużym wzrostem przerobu buraków i
produkcji cukru.
Rok
1892
Po śmierci barona Stanisława Lessera w roku 1892, prawo własności
Elżbietowa przeszło na jego dzieci i żonę Emilię Lesser. Syn Stanisława Lessera Bronisław był inżynierem i dyrektorem cukrowni Elżbietów.
W roku 1893 baronowa Emilia Lesser sprzedała część majątku o powierzchni 2 dziesięciny 1629 sążni po budowę Siedlecko-Małkińskiej drogi żelaznej przebiegającej w pobliżu cukrowni.
Rok
1898
|
>>>
powiększenie zdjęcia
Jubileusz
25-lecia sukcesów Cukrowni Elżbietów za Barona Stanisława Lesera. Zdjęcie grupowe przez budynkiem cukrowni
30 CZERWCA 1898.
Na pierwszym planie "głowy" z cukrem - tak był pakowany
cukier. Każda cukrownia
miała swój znak, który wyciskano na spodzie głowy cukru lub na papierze, w który zawijano głowę
- stożkowatą bryłę cukru z zaokrąglonym wierzchołkiem. Cukrownia Elżbietów posługiwała
się znakiem w postaci trzech gwiazdek.
Jakość cukru decydowała o renomie
Cukrowni Elżbietów, był bardzo wysokiej jakości i zdobył wiele nagród na międzynarodowych wystawach: złoty medal w 1849 r. w Petersburgu,
srebrny medal w 1857 r. w Warszawie, złoty medal w 1878 r. w Paryżu, srebrny medal w 1883 r. w
Moskwie.
|
Rok
1903
"W
Elżbietowie 11 X 1903 r. wybuchł pożar. Zaczął
się on na czwartym piętrze pięciopiętrowego
budynku
mieszczącego rafinerię i rozszerzał się z
ogromną prędkością. W pół godziny po rozpoczęciu pożaru
spłonął cały budynek. Następnie zapaliły się magazyny
cukru, filtry kostne, kotłownia, fabrykacja surowa,
wirownia, krystalizarnia i magazyn mączek żółtych.
Ocalały budynki mieszczące kościarnię, magazyn
cukru gotowego, melasownię, magazyn materiałów
pomocniczych, warsztaty mechaniczne, zabudowania
gospodarcze oraz zapasy materiałów opałowych. Ponadto
ocalały: kantor fabryki, laboratorium chemiczne i
mieszkanie dyrektora. Zniszczeniu uległy wszystkie
maszyny i aparaty. Na szczęście podczas pożaru
nie ucierpieli robotnicy, ponieważ
wybuchł on o godzinie 545, czyli bezpośrednio
po ich wyjściu z fabryki" - Gazeta
cukrownicza nr 52, 1903 r., s. 599.
Rok
1903
Właściciel fabryki, baron Lesser, zdecydował się na
jej odbudowę. Projekty odbudowy wykonane zostały w
niespełna cztery tygodnie przez firmy: Bormann i
Szwede oraz W. Fitzner i K. Gamper pod kierunkiem inżynierów
Aleksandra Bormanna i Franciszka Gertycha. Do odbudowy
przystąpiono na początku 1904 r.
Rok
1904
W tym roku 1904
cukrownia ponownie zmieniła właścicieli. Dzieci Stanisława Lessera sprzedały osadę Elżbietów wraz z cukrownią Towarzystwu Akcyjnemu Fabryki Cukru i Rafinerii Elżbietów dawniej baronów Lesserów.
Rok
1905...
W
Elżbietowie w roku 1905 uruchomiono elektrownię
przyfabryczną. Maszyna parowa o mocy 60 KM służyła
do napędu prądnic na prąd stały o mocy 45 kW.
Elektrownia służyła wyłącznie do
oświetlania zakładu. Zakład wyposażony był w 20
lamp łukowych i 400 żarówek.
W roku 1906 cukrownia posiadała 10 silników parowych o
łącznej mocy 435 KM i 2 lokomobile o łącznej mocy 20
KM. Stan ten przetrwał do 1913 r.
Rok
1915
Przez
cały czas cukrownia była modernizowana i
rozbudowywana. Ocalała wraz z osadą fabryczną podczas
I wojny światowej, chociaż wnętrze hal produkcyjnych
było zdewastowane - w roku
1915 wycofujący się z Sokołowa Podlaskiego Rosjanie
wywieźli z cukrowni wszystkie maszyny i urządzenia.
Cukrownia zawiesiła działalność do 1923 r.
Rok
1923
Towarzystwo Akcyjne
Fabryki
Cukru i Rafinerii Elżbietów
Towarzystwo Akcyjne Cukrowni Elżbietów wznowiło działalność w
roku 1923.
|
